ALONG_THEROAD

"เด็กชายแดง นี่ทำไมแค่นี้ถึงสอนไม่จำน่ะ ก อา กา ข อา ขา ครูบอกกี่ครั้งแล้ว"

"?? อะไรน้อ"

"นี่ 2+2 = 4 ยกนิ้วขึ้นมาดู จะป.4 แล้วยังบวกไม่ได้ โง่เหมือนควายเลยน่ะ"

"????"

" แหม เขียนชื่อตัวเองก็ไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรกินเนี่ย"

"????"

คำพูดเหล่านี้ เชื่อว่า หลายคนคงจะเคยพูดกันและได้ยินเวลาผู้ใหญ่บ่นกับเด็กที่เรียก และนึกสงสัยว่า

ทำไมเด็กที่โตขึ้นมาเรื่อยๆ ดันสะกดและเขียนหนังสือไม่เป็น

ทั้งๆที่พร่ำบ่น พร่ำสอนกันเหลือเกิน

เข้าเรียนก็เท่ากับเพื่อนๆชั้นเดียวกัน

.....

เด็กพวกนี้ แน่นอน กินข้าวเองได้ ดูแลตัวเองได้

ซื้อขนมได้ ทำได้ทุกอย่าง เหมือนคนปกติ

แต่ที่ไม่เหมือน คือ ปัญหาด้านการเรียนรู้

อ่านไม่ได้ เขียนไม่ออก เรียกง่ายๆ มืดแปดด้าน

จะเขียนชื่อตัวเอง คิดแล้วเป็นล้านรอบ แต่ก็เขียนไม่ได้

..

พฤติกรรมเช่นนี้ เรียกว่า เด็กที่มีความบกพร่องทางด้านการเรียนรู้ สั้นๆง่ายๆ โก้ๆ คือ LD(แอลดี)

เด็กพวกนี้จะสามารถเอาตัวรอดได้ เสียอย่างเดียวคือ เรียนไม่ได้ อ่านไม่ได้

แต่ไม่ใช่ว่าจะถูกเอาเปรียบเสมอไปนะ

ใช่ เค้าถูกเอาเปรียบ แต่ทางด้านหนังสือ ลายลักษณ์อักษรเท่านั้นแร่ะ

แต่เรื่องความอยู่รอด อาจจะเก่งกว่าเราๆท่านๆซะด้วยซ้ำ

..

เด็กแอลดี อาจจะพัฒนาเป็นเด็กออทิสติกได้ หากเราไม่ช่วยกันดูแล

แต่ถ้าหาก เรารู้ตั้งแต่เล็กๆ เราก็จะช่วยเขาได้ และเพิ่มพัฒนาการให้เข้ากับสังคม และเพิ่มศักยภาพได้

ไม่ใช่ปล่อยไปตามยถากรรม

-*-

ว่ากันว่าน่ะ หากได้รับการพัฒนาที่ถูกต้อง เขาเหล่านั้นก็กลายเป็นอัจฉริยะได้ในพริบตาเดียว

น้องคลีน

น้องเกมส์

น้องอิน

เพราะเธอ  คือ  คนพิเศษ

-1-

เด็กพิเศษ ไม่ได้ต่างไปจากเด็กทั่วไป

เด็กพิเศษ ไม่ได้รวยล้นฟ้า 

แต่เค้าเกิดมา เพื่่อ ทำอะไรที่เหนือกว่าคนอื่น...

    ถ้าถามว่า นานเท่าไรแล้วที่ เจอคนพิเศษ อาศัยอยู่ร่วมกับ เด็กปกติ เรียกได้ว่า นานมากจนไม่มีใครจดจำ

เมื่อก่อนเด็กเหล่านี้ โดยมองว่าเป็นเด็กประหลาด เพราะเค้ามีคุณสมบัติที่ผิดแปลกไป

เขาไม่ชอบสุงสิงกับใคร พูดจาไม่เป็นภาษา แสดงออกทางสายตา และการกระทำ

ดูแล้วไม่มีพิษภัย แต่เขาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

   เมื่อก่อน ฉันเองไม่ได้รู้จักเด็กพิเศษมากนัก ถ้าเรียกให้ถูก คือ คิดว่าเด็กพิเศษ คือเด็กหูหนวก ตาบอด ใบ้

และยังมองพวกเขาเป็นแค่คนพิการ ไม่ได้คิดจะสนใจแม้สักนิด

   น้องบี้ น้องทีม น้องเกมส์ น้องกิวและอีกหลายๆคน ทำให้ฉันเกิดความสนใจในตัวเด็กพิเศษ และ อยากรู้จักให้มากกว่าที่เป็น

สิ่งที่แกเป็นอยู่ มันเรียกว่า " เจ็บจนไม่มีแรงจะสู้"...

คำพูดคำนึงที่ออกมาจากปากของพี่ชายคนหนึ่ง บอกถึงตัวตนและความรู้สึกของฉันในตัวนี้ได้เป็นอย่างดี

จริงๆแล้วฉันอยากบอก กลับไปว่า มันจริงขนาดนั้นเลยหรอ

และฉันแอบคิดไปเองว่า มันไม่ใช่หรอก

แต่พอฉันนั่งทบทวน มันคงใช่ เพราะ แน่หรือว่าตอนนี้ ฉันจะมีแรงสู้ต่อกับความหวังบ้าบอ

ที่ฉันแอบหวังไปคนเดียว

เรื่องมันมีอยู่ว่า ... ครั้งนี้ ฉันพิสูจน์ได้แล้วว่า

ในตอนนี้ ฉันไม่อาจจะรักใครได้ ไม่ได้เลยจริงๆ

.... 

edit @ 19 Aug 2009 20:31:00 by AOAE